Yetişkinlik döneminde yoğun iş temposu, günlük yaşamın sorumlulukları ve sürekli bir şeylere yetişme hali çoğu zaman hayatın “normal” bir parçası gibi görülüyor. Kısa süreli dönemlerde tolere edilebilen bu yoğunluk, uzun süre devam ettiğinde ise kişide duygusal ve fiziksel tükenmişlik hissine yol açabiliyor.
Tükenmişlik çoğu zaman yalnızca “çok yoruldum” hissi değildir. Sabahları güne başlamakta zorlanma, sürekli yorgun hissetme, sinirlilik, tahammülsüzlük, odaklanma güçlüğü, unutkanlık, sosyal geri çekilme ve içsel bir boşluk hissi gibi belirtilerle kendini gösterebilir. Depresyonla benzer yönleri olsa da birebir aynı değildir; ancak uzun süre devam eden tükenmişlik, kişinin depresif hissetmesine de zemin hazırlayabilir.
Bu nedenle kişi, kendisindeki değişimleri fark etmeye başladığında yaşam düzenini yeniden gözden geçirmelidir.
“Hep güçlü görünmeliyim” düşüncesini sorgulamak, Sürekli yetişme telaşı yerine daha gerçekçi planlamalar yapmak, Baskı yaratan alanlarda destek istemeyi öğrenmek, Zihin ve beden sağlığı için egzersize zaman ayırmak, Sosyal medya kullanımını sınırlandırmak, Belki de en önemlisi, kendisinden beklenenler ile potansiyeli arasındaki farkı kabul edip çevreye karşı sınır koymak…
Toplum içinde hepimizin çeşitli rolleri ve sorumlulukları var. Ancak bazen bu rollerin yükü ağırlaştığında, sadece “gereğini yerine getirmek” uğruna kendimizi tüketmenin kimseye gerçek bir faydası olmayabiliyor. Modern çağda tükenmişlik, güçlü görünme maskesinin altında sessizce yayılıyor. Belki de bu yüzden çevremizde dışarıdan “çok başarılı” görünen ama içten içe öfkeli, tahammülsüz ve yorgun insanlara sıkça rastlıyoruz.
Peki, başarmak uğruna kendini tüketmek gerçekten başarı mıdır? Gerçek başarı; yaşamın içindeki küçük güzellikleri fark edebilmek, şükredebilmek, kişinin kendini tanıması, ne hissettiğini anlayabilmesi ve tüm bunların içinde ruhsal dengesini koruyabilmesiyle ilgilidir.
PSK. DAN. İKBAL GÜL ÇENESİZ